O Panie! Sędzio żywych i umarłych! oto ja wraz z kapłanem Twoim składam Ci najdroższą ofiarę, błagając, byś ją przyjąć raczył za ukochane mi dusze. O Boże, ja przy téj Ofierze, jedynie Ciebie godnéj, składam u Twoich stóp ową wielką boleść, jaką dusza moja przebyła, gdyś mi Panie te drogie osoby odebrał; tę smutną tęsknotę, z jaką serce moje zwraca się ku tym, którzy do mego szczęścia na ziemi tak bardzo byli potrzebni; tę niczem zapełnić niedającaniedającą się próżnię, która się w życiu mojém, po ich stracie otwarła, i błagam Cię ze łzami: połóż moje cierpienia na szali tych cierpień, przez jakie mają zadośćuczynić sprawiedliwości Twojéj o Boże! ]Wspomnij Panie na wszystkie udręczenia i smutki, jakiemi już tutaj na ziemi oczyszczałeś ich dusze; na ich dobre uczynki z miłości bliźnich płynące; na ich modlitwy z wiarą zasyłane do Ciebie, i połóż to wszystko na szali wielkiego miłosierdzia Twojego. O wspomnij Panie na to, że dusze te, mimo swych przewinień chwilowych, kochały Cię jednakże i Ci ufały; że miały nadzieję w Twéj nieskończonéj dobroci; że niejedno przebaczyły dla miłości Twojéj; że niejedna chwila w ich życiu czyścową męką im była, i zmiłuj się nad niemi! Przebacz im, o mój Boże, i nie pamiętaj o winach, które je dzielą od wiekuistéj, przed Twém obliczem, jasności. Amen.