Panie zmiłuj się nade mną!

Gdy martwota zabija mą duszę, ratuj mnie o Panie!

Gdy bunt natury mnie ogarnia, ratuj mnie o Panie!

Gdy szatan złą wolę budzi, ratuj mnie o Panie!

Gdy przemocą od Ciebie mnie odrywa, ratuj mnie o Panie!

Gdy wstrętem do dobrego przejmuje, ratuj mnie o Panie!

Gdy wznieca znużenie i chęć wrażeń zmysłowych, ratuj mnie o Panie!

Gdy osłabia wiarę w moc modlitwy, ratuj mnie o Panie!

Gdy nasuwa myśli bluźniercze, ratuj mnie o Panie!

Gdy lekceważeniem grzechu przejmuje, ratuj mnie o Panie!

Gdy do upodobania w złu pobudza, ratuj mnie o Panie!

Gdy po upadku do rozpaczy kusi, ratuj mnie o Panie!

Gdy przeciw Woli Bożej buntuje, ratuj mnie o Panie!

Gdy do dogadzania sobie i samowoli nakłania, ratuj mnie o Panie!

Gdy źródło łez wyschnie, ratuj mnie o Panie!

Gdy wcale rozmyślać, ani modlić się nie mogę, ratuj mnie o Panie!

Gdy serce twarde jak skała na żal zdobyć się nie może, ratuj mnie o Panie!

Gdy na widok nędzy własnej ręce mi opadają, ratuj mnie o Panie!

Gdy trwoga przed życiem i śmiercią mnie ogarnia, ratuj mnie o Panie!

Gdy myśl pewnego potępienia szatan narzuca, ratuj mnie o Panie!

W ciemnościach i zwątpieniu zupełnym, ratuj mnie o Panie!

W rozstroju ducha i umysłu, ratuj mnie o Panie!

W chorobach duszy i woli, ratuj mnie o Panie!”