Naucz mnie, Panie, dobrze korzystać z czasu, który mi dajesz do pracy, i dobrze go używać, nie tracąc niczego.

Naucz mnie, bym czerpał korzyść z błędów przeszłości, nie popadając przy tym w dręczące skrupuły.

Naucz mnie planować bez lęku, wyobrażać sobie dzieło, nie martwiąc się, jeśli wyrośnie inaczej niż przewidywałem.

Naucz mnie łączyć pośpiech z powolnością, spokój z gorliwością, zapał z pokojem.

Pomóż mi na początku pracy, tam gdzie jestem najsłabszy.

Pomóż mi w trudzie trzymać mocno nić uwagi.

I przede wszystkim — wypełnij sam pustki mojego dzieła, Panie!

W całej pracy moich rąk pozwól, by z Twojej łaski mówić innym i by moje słabości mówiły do mnie.

Zachowaj we mnie nadzieję doskonałości, bez której straciłbym ducha.

Ustrzeż mnie przed pychą wynikającą z przekonania o własnej doskonałości.

Oczyść mój wzrok: gdy czynię źle, niech nie jestem pewny, że to zło; gdy czynię dobrze, niech nie jestem pewny, że to dobro.

Panie, nie pozwól mi nigdy zapomnieć, że wszelka wiedza jest próżna, jeśli nie wspiera się na pracy; a wszelka praca jest pusta, jeśli nie zawiera w sobie miłości; a wszelka miłość jest próżna, jeśli nie łączy mnie z samym sobą, innymi i Tobą, Panie!

Naucz mnie modlić się rękami, ramionami i całą moją siłą.

Przypomnij mi, że dzieło moich rąk należy do Ciebie i że mam oddać je Tobie, ofiarując je; że jeśli robię coś dla zysku, zwiędnę jak owoc zapomniany jesienią; że jeśli robię to, by zadowolić innych, zwiędnę jak kwiat trawy o zmierzchu; ale jeśli robię to z miłości do dobra, pozostanę w dobrem; a czas, by czynić dobro i dla Twojej chwały, jest teraz. Amen.»