O Boże ukryty w więzieniu tabernakulum! Z radością wracam do Ciebie każdego wieczoru, aby podziękować Ci za łaski, którymi mnie obdarzyłeś, i prosić o przebaczenie win, które popełniłam w ciągu dnia, który przeminął jak sen. O Jezu! Jakże byłabym szczęśliwa, gdybym była bardzo wierna, ale niestety! Często wieczorem jestem smutna, bo czuję, że mogłam lepiej odpowiedzieć na Twoje łaski... Gdybym była bardziej złączona z Tobą, bardziej miłosierna wobec moich sióstr, bardziej pokorna i bardziej umartwiona, miałabym mniej problemów z rozmową z Tobą na modlitwie. Jednak, o mój Boże! Nie zrażając się widokiem moich nieszczęść, przychodzę do Ciebie z ufnością, pamiętając, że: "Nie ci, którzy są zdrowi, potrzebują lekarza, lecz ci, którzy są chorzy". Błagam Cię więc, abyś mnie uzdrowił, przebaczył mi, a ja będę pamiętała, Panie, "że dusza, której dałeś więcej, musi też kochać Cię bardziej niż inni!". Ofiarowuję Ci każde bicie mego serca jako akt miłości i zadośćuczynienia i łączę je z Twoimi nieskończonymi zasługami. Błagam Cię, o mój Boski Oblubieńcze, abyś sam stał się uzdrowicielem mojej duszy, abyś działał we mnie, nie zważając na moje opory, w końcu nie chcę mieć innej woli niż Twoja; a jutro, z pomocą Twojej łaski, rozpocznę nowe życie, w którym każda chwila będzie aktem miłości i wyrzeczenia. Przychodząc co wieczór do stóp Twego ołtarza, dotrę wreszcie do ostatniego wieczoru mego życia, a wtedy rozpocznie się wieczny dzień, w którym odpocznę od trudów wygnania na Twym Boskim Sercu! Amen.”