Był(a) moim przyjacielem / moją przyjaciółką, moją ukochaną / moim ukochanym. Dziś jest jak mój największy wróg.

To jeszcze nie wojna… ale z pewnością nie ma też pokoju. Wciąż jest tuż obok — w salonie, przy stole, w łóżku. Jego (jej) gesty, przyzwyczajenia, słowa po raz tysięczny mnie drażnią. Nie rozumie, że to, co dla niego (niej) jest błahostką, dla mnie jest źródłem frustracji.

Jak mam mu (jej) to powiedzieć?

Ty możesz to uczynić, Panie - Ty, który mieszkasz w jego (jej) sercu. Uspokój także moje serce, bo bardzo pragnę, by ta sytuacja się zmieniła. Pokaż mi moją odpowiedzialność w trudnościach, jakie mam z miłością do mojego współmałżonka. A jeśli - potrafiąc przezwyciężyć gorycz w sercu - moja miłość do niego (niej) stanie się silniejsza i dojrzalsza?

Zrozumienie pragnień mojego współmałżonka jest konieczne, byśmy mogli pozostać zjednoczeni więzią małżeńską. Potrzebuję patrzeć na niego (nią) z ufnością, a nie podejrzliwością, z przebaczeniem, a nie urazą, z wiarą, a nie zniechęceniem.

Odmień moje serce i serce mojego współmałżonka, abyśmy mogli zaznać szczęścia, które nam obiecałeś. Przemień moje serce, bym znów mógł/mogła go (ją) z radością przyjąć. Przyjdź i pobłogosław mojego współmałżonka.

Amen.»