Zwracam się do Ciebie, o Maryjo, bo pragnę żyć z właściwym poczuciem własnej wartości, szczególnie w moich relacjach z innymi - mężczyznami i kobietami. Potrzebuję Twojego wstawiennictwa, aby nie wracać wciąż kompulsywnie do przeszłości. Zawierzam Ci moje wątpliwości i lęki. Przyjdź i umocnij mnie w moim wewnętrznym pięknie, jako mężczyzny (kobiety) powołanego(-ej) do miłości - miłości do osoby tak mi bliskiej, a zarazem tak innej. Moje serce chwieje się jak igła kompasu, która nie może odnaleźć północy. Pośród tego niepokoju dostrzegam, że te wewnętrzne burze są znakiem mojego głębokiego pragnienia pokoju. Razem ze świętym Augustynem wierzę, że: „Niespokojne jest serce moje, dopóki nie spocznie w Tobie, Boże.” Aby odnaleźć ten pokój, pragnę żyć chwilą obecną, trwając ciałem i duszą w gotowości na rzeczywistość - tę we mnie i tę wokół mnie. O Maryjo, pomóż mi odrzucić myśli, które odbierają mi ufność. Daj mi siłę, by skupić się na tym, co dziś mam do wypełnienia… O Panno Milczenia, Oblubienico dyskretnego świętego Józefa, daj mi wolę, by zatrzymać się i szukać wyłącznie Boga. Dlatego chcę uczynić swoimi słowa świętego Brunona, założyciela Kartuzów: „Jak wielką korzyść i jak boską radość przynoszą samotność i milczenie pustyni - wiedzą tylko ci, którzy ich doświadczyli.”

Amen.»