Boże,

Jesteś łagodny. A ja często tego nie potrafię. Czasem nie chcę, czasem moja niełagodność wymyka się spod kontroli i robi tyle zamieszania. Chcę Ci o tym powiedzieć, bo nie jest mi z tym łatwo. Czasem zazdroszczę innym ich łagodności i chciałabym, żebyś dał mi jej tak dużo, żeby nie brakowało mi jej w tych wszystkich trudnych momentach dnia.

Jesteś łaskawy. Bardzo łaskawy. Umiem zobaczyć tylko maleńką część Twojej łaskawości. Tak często mi się zdarza sugerować Ci, kto jakiej łaski potrzebuje, albo zazdrościć, gdy widzę, ile dajesz ludziom wokół mnie. A jestem tak bardzo obdarowana. Nie pozwalaj mi o tym zapomnieć.

Nie chcę w naszej wieczornej rozmowie skupiać się na sobie. Chcę Cię uwielbiać, mówić Ci o tym, ile rzeczy, które robisz, po prostu mnie zachwyca. To, że panujesz nad każdą sytuacją, że nic się nie wymyka z Twoich rąk. To, że tyle jest ludzi, którzy uwielbiają Cię tak ja ja, na swojej wieczornej modlitwie, głośno i we wspólnocie albo cicho i w sercu – to mi daje poczucie, że nie jestem sama.

Jesteś dobry dla wszystkich. Nie ma nikogo, kto byłby pozbawiony Twojego miłosierdzia. Czasem chciałabym, żebyś był dobry tylko dla tych, którzy na to zasłużyli, zabrał swoją łaskę i miłosierdzie tym, którzy robią rzeczy dla mnie nie do zaakceptowania. Ale Ty jesteś dobry dla wszystkich. To trudne i piękne.

Czy Twoja potęga objawia się w moim życiu? Mówisz, że tak. Więc przyjdź z mocą! Niech Twoja chwała będzie widoczna w mojej codzienności. Nie chowaj przede mną twojego Królestwa. Pozwól się znaleźć, zobaczyć, jak działasz, pozwól mi oglądać Twoje cuda, te wielkie i te maleńkie, w mojej własnej codzienności, w życiu ludzi, którzy są dla mnie bliscy i ważni. Działaj! To, co robisz, jest wspaniałe i chcę tego doświadczać, żeby nie czuć znużenia życiem, braku sensu, poczucia, że przytłacza mnie każdy dzień. Uwielbiam Cię i błogosławię!

Amen