Panie,

Dziękuję Ci, bo jesteś dobry. Gdy wieczorem patrzę na mój dzień, staram się widzieć wszystkie te momenty, w których troszczyłeś się o mnie, choć wtedy tego nie zauważałam. Twoja czuła opieka budzi we mnie wdzięczność.

Twoja łaska trwa na wieki. Nigdy mnie nie opuszcza, nawet wtedy, gdy czuję się opuszczona, bez siły, gdy mam przekonanie, że nikt mi nie pomaga, że ze wszystkim jestem sama. Pomaga mi myśl, że Twoja łaska trwa, jest trwała, nigdy nie przestajesz mnie nią wspierać.

Życie mnie nauczyło, by wybierać Twoją pomoc, Twoje wsparcie, Twoją radę – bo ludzie są zawodni i nie mogę na nich zawsze liczyć. To ludzkie i normalne, choć chciałabym, żeby było inaczej. Nawet ci, których kocham i którzy mnie kochają, potrafią zawieść, zranić, nie zauważyć mnie.

Wolę się uciekać do Ciebie, niż pokładać ufność w innych ludziach. Wolę Ciebie prosić o pomoc, niż liczyć, że pomogą mi ci, którzy są wpływowi, mają możliwości, pieniądze, kontakty, mogą bardzo wiele. Oni też są ludźmi, z całą ludzką idealnością. I dlatego nie zawsze mogę liczyć na ich wsparcie, nawet jeśli bardzo o nie proszę.

Gdy patrzę na mój dzień, chcę sprawiedliwie potraktować wszystkie wydarzenia, wszystkie moje słowa i to, co poszło dobrze i poszło źle. Chcę, by w mojej modlitwie otworzyła się dla mnie brama sprawiedliwości; bym mogła ocenić, gdzie popełniłam błąd, kogo przeprosić, gdzie z pokorą przyznać, że zawiodłam. Ta pokora sprawi, że będę mogła stanąć przed Tobą mimo moich wad.

Dziękuję Ci, że mnie słuchasz, gdy przychodzę do Ciebie na modlitwie. Wybaw mnie od moich grzechów. Daj mi pomyślność, daj mi światło.

Amen.