Pelagius II był urodzonym w Rzymie papieżem i kapłanem, który sprawował urząd biskupa Rzymu od 579 roku do śmierci w 590 roku. Prawdopodobnie pochodził z rodu Ostrogotów i był synem Winigilda; po Benedykcie I sukcesję w papieństwie przejął on sam. Podczas swojego pontyfikatu dążył do stabilizacji regionu poprzez negocjowanie rozejmów z Longobaridami oraz poszukiwanie pomocy u cesarza Maurycego. Jest zapamiętany z wysiłków na rzecz pojednania Kościoła w Mediolanie z Rzymem oraz z pracy administracyjnej w mieście.