Izydor z Sewilli był wybitnym hispano-rzymskim uczonym i teologiem, który sprawował urząd arcybiskupa Sewilli na początku VII wieku. Urodzony około 560 roku w Kartaginie, odegrał kluczową rolę w zjednoczeniu królestwa Wizygotów, pomagając klasie rządzącej przejść z ariańskiego chrześcijaństwa na katolicyzm. Często opisywany jako ostatni uczony świata antycznego, pracował nad zachowaniem klasycznej wiedzy w okresie upadku kulturowego. Jego obszerna twórczość pomogła wypełnić lukę między antykiem a średniowieczem, zapewniając, że znaczna część klasycznej wiedzy nie została zapomniana.