Bonifacy V był biskupem Rzymu w VII wieku, który sprawował urząd papieski od późnego 619 roku do swojej śmierci w październiku 625 roku. Pochodził z Neapolu i został wybrany na następcę Adeodatusa I, choć jego nominacja uległa znacznemu opóźnieniu z powodu niestabilności politycznej i buntu ekarcha Rawenny. Jako lojalny zwolennik cesarza Herakliusza, objął urząd w okresie znaczących przemian. Jest zapamiętany z wysiłków na rzecz wspierania rozwijającego się Kościoła angielskiego oraz ustanowienia ochrony prawnej dla budynków sakralnych.