Honoriusz I był biskupem Rzymu od 625 roku do śmierci w 638 roku. Urodzony w bogatej arystokratycznej rodzinie w Kampanii, został wybrany na papieża po śmierci Bonifacego V. Jego pontyfikat charakteryzował się staraniami o szerzenie chrześcijaństwa wśród Anglosasów, w tym wysyłaniem misjonarzy do Westsaksów oraz przyznaniem pallium arcybiskupom w Canterbury i Yorku. Najbardziej zapamiętano go z udziału w debatach teologicznych dotyczących natury woli i energii Chrystusa.