Marcin I był biskupem Rzymu od 649 do około 654 roku. Pierwotnie pełnił funkcję legata papieskiego w Konstantynopolu, a został wybrany na papieża bez uzyskania zwyczajnej aprobaty od cesarza bizantyjskiego. Zapamiętany został przede wszystkim ze swojego stanowczego sprzeciwu wobec monoteletyzmu, doktryny teologicznej wspieranej przez dwór cesarski. Opór ten doprowadził do jego aresztowania przez cesarza Konstansa II, późniejszego uwięzienia i ostatecznego wygnania do Chersonu, gdzie zmarł w 655 roku. Jest uznawany za świętego w tradycjach katolickiej, prawosławnej i anglikańskiej.