Zenon był wschodniorzymskim cesarzem, który panował w latach 474–491, z krótką przerwą w 475 roku. Pierwotnie nazywany Tarasym i pochodzący z Izaurii, zyskał na znaczeniu jako sojusznik cesarza Leona I, który wykorzystywał jego izaurijskie powiązania, aby przeciwdziałać wpływom germańskich przywódców. Po ożenku z córką cesarza, Ariadną, Zenon ostatecznie wstąpił na tron. Jego panowanie charakteryzowało się staraniami o ustabilizowanie Cesarstwa Wschodniego pośród znaczących buntów wewnętrznych oraz intensywnych sporów religijnych dotyczących natury Chrystusa.