Ludwik z Tuluzy był neapolitańskim księciem z dynastii Andegawenów żyjącym w XIII wieku, który został biskupem franciszkaninem. Urodzony w 1274 roku, część młodości spędził w Katalonii jako zakładnik, gdzie studiował teologię pod okiem franciszkanów. Mimo że był dziedzicem tronu Neapolu, zrzekł się królewskich praw, aby przyjąć życie w ubóstwie i posłuszeństwie. Po konsekracji na biskupa Tuluzy w 1297 roku, był znany ze swojego oddania ubogim, zanim zmarł w wieku 23 lat.