Jan IV był biskupem Rzymu w VII wieku, który sprawował urząd papieski od późnego 640 roku do swojej śmierci w 642 roku. Urodzony w Dalmacji w rodzinie człowieka imieniem Wenancjusz, był wysoko wykształconą osobą, która przed swoim wyborem służyła jako archidiakon, po czteromiesięcznym okresie wakatu. Podczas krótkiego panowania koncentrował się na sporach teologicznych, takich jak potępienie monoteletyzmu, oraz na kwestiach obliczania daty Wielkanocy z duchowieństwem w Szkocji i Irlandii. Jest również pamiętany z wysiłków na rzecz wsparcia swojej ojczyzny w czasach inwazji.