Witalian był biskupem Rzymu w VII wieku, który sprawował urząd papieski od 657 roku do śmierci w 672 roku. Urodzony w Segni, kierował Kościołem w okresie znaczących napięć teologicznych, szczególnie w związku z kontrowersją monoteletyczną. Próbował utrzymywać stosunki dyplomatyczne z bizantyjskim rządem cesarskim, jednocześnie broniąc ortodoksyjnych stanowisk. Jego przywództwo obejmowało również zarządzanie złożonymi relacjami z różnymi siedzibami regionalnymi, w tym z arcybiskupstwem Rawenny oraz duchowieństwem w Anglii.