Focjusz I Wielki był bizantyjskim dostojnikiem duchownym, uczonym i mężem stanu z IX wieku, który sprawował urząd patriarchy ekumenicznego Konstantynopola w dwóch różnych okresach. Pochodzący z szlacheckiej rodziny, stał się centralną postacią intelektualną swojej epoki, znaną z ogromnej erudycji w dziedzinach obejmujących zarówno teologię, jak i nauki przyrodnicze. Jego przewodnictwo charakteryzowało się znacznymi sporami kościelnymi, w tym schizmą fotiańską, oraz jego wysiłkami na rzecz chrystianizacji Słowian. Uznawany za świętego w Kościele Prawosławnym, pozostaje kluczową postacią w historii Bizancjum.