Paweł z Teb był egipskim mnichem, uznawanym za pierwszego chrześcijańskiego pustelnika. Urodzony około 227 roku, miał uciec na pustynię tebaidy, aby uniknąć prześladowań, gdzie przez wiele dziesięcioleci żył w odosobnieniu. Według tradycji zamieszkiwał jaskinię w pobliżu źródła i palmy, przeżywając dzięki zasobom pustyni. Zapamiętano go głównie dzięki spotkaniu ze świętym Antonim Wielkim, który dowiedział się o jego istnieniu dzięki sennemu objawieniu, co doprowadziło do znaczącego spotkania obu ascetów pod koniec życia Pawła.