Tyberiusz II Konstantyn był cesarzem bizantyjskim, który panował od 578 roku do swojej śmierci w 582 roku. Urodzony w Tracji, awansował w hierarchii imperialnej jako przyjaciel i protegowany Justyna II, a ostatecznie został adoptowany przez cesarza i mianowany cezarem. Po śmierci Justyna II Tyberiusz został jedynym władcą, przyjmując imię panujące Konstantyn. Jego krótkie panowanie charakteryzowało się znacznymi wyzwaniami militarnymi, w tym konfliktami z Persami Sasanidami i najazdami Awarów, a także staraniami o zarządzanie finansami imperium i napięciami religijnymi.