Izajasz Egipcjanin był chrześcijańskim ascetą i pisarzem monastycznym żyjącym w V wieku, który przebywał zarówno w Egipcie, jak i w Palestynie. Początkowo był mnichem na pustyni Scetis, później przeniósł się w góry, aż w końcu osiadł w pobliżu Gazy, gdzie żył jako pustelnik aż do śmierci w 491 roku. Jest uznawany za duchowego przewodnika i osobę, która odegrała rolę w szerzeniu nauk chrześcijańskich w Palestynie. Jego wpływowe pisma, koncentrujące się na dyscyplinie monastycznej, zostały zachowane dzięki różnym tłumaczeniom i zbiorom używanym przez różne tradycje chrześcijańskie.