Jakub z Bitetto (wł. Giacomo Illirico) był franciszkaninem urodzonym w Zadarze około 1400 roku. Po ucieczce przed najeźdźcami tureckimi w Chorwacji, przeniósł się do Włoch, gdzie ostatecznie osiadł w Bitetto. Żył skromnie, służąc swojemu zakonowi jako kucharz, ogrodnik i zakrystian. Znany ze swej głębokiej pobożności i częstych uniesień duchowych, zyskał uznanie dzięki swojej pobożności oraz służbie chorym na dżumę w 1482 roku. Zmarł w Bitetto 27 kwietnia 1496 roku i jest wspominany jako człowiek głębokiej modlitwy i pokornej służby.