Jan IV Laskarys był bizantyjskim cesarzem w państwie nicejskim, który panował w latach 1258–1261. Urodzony w Izniku w 1250 roku, został władcą w wieku siedmiu lat po śmierci swojego ojca, Teodora II. Jako ostatni monarcha z dynastii Laskarydów, jego panowanie poprzedziło ponowne zdobycie Konstantynopola. Po dojście do władzy Michała VIII Paleologa, młody cesarz został oślepiony i wygnany, a resztę swoich lat spędził jako mnich w Bitynii.