Adrian z Nikomedii był oficerem wojskowym i strażnikiem cesarskim służącym cesarzowi Galeriuszowi pod koniec III wieku. Podczas strzeżenia procesu sądowego, w którym torturowano dwudziestu dwóch chrześcijan w Nikomedii, poruszył się ich odwagą i wyznał własną wiarę. Decyzja ta doprowadziła do jego uwięzienia i późniejszego męczeństwa. Zmarł w 306 roku po doznaniu ciężkich tortur fizycznych, wspierany przez swoją żonę Natalię. Jego życie i śmierć są często upamiętniane wraz z jego żoną jako symbol oddanej chrześcijańskiej miłości.