Gwido da Velate był arcybiskupem Mediolanu, który sprawował tę funkcję od 1045 roku aż do swojej abdykacji w 1067 roku. Pierwotnie wybrany przez lokalną ludność w opozycji do kandydata preferowanego przez szlachtę, jego nominacja została później zatwierdzona przez cesarza Henryka III. Jego rządy charakteryzowały się znaczną niestabilnością społeczną i religijną, gdyż często ścierał się z reformatorskim ruchem patarińskim oraz różnymi frakcjami politycznymi w mieście.