Akacjusz z Konstantynopola był patriarchą ekumenicznym Konstantynopola, sprawującym urząd od 472 do 489 roku. Jako sprawny dworzanin i administrator, wcześniej z dużym sukcesem zarządzał w stolicy instytucją opieki nad sierotami. Jego rządy charakteryzowały się intensywnymi sporami teologicznymi oraz manipulacjami politycznymi mającymi na celu zjednoczenie kościołów wschodnich. Choć starał się on zasypać podziały powstałe po sporach eutychiańskich, jego próby kompromisu doprowadziły do schizmy akacjańskiej – długotrwałego rozłamu między siedzibami w Rzymie i Konstantynopolu.