Anastazjusz II był cesarzem bizantyńskim, który panował w latach 713–715. Pierwotnie znany jako Artemius, wcześniej służył jako sekretarz i gramatyk na dworze cesarza Filippikosa. Jego krótkie rządy koncentrowały się na przywróceniu stabilności religijnej poprzez reinstytucję ortodoksji i mianowanie Germanosa I na patriarchę, co miało na celu pojednanie imperium z Kościołem rzymskim. Po detronizacji przez Teodozjusza III, próbował później odzyskać tron poprzez powstanie wspierane przez siły bułgarskie, lecz ostatecznie został stracony w 719 roku.