Teodozjusz III był cesarzem bizantyjskim, który panował w przybliżeniu od 715 do 717 roku. Pierwotnie poborca podatkowy w Adramyttium, został niechętnie wyniesiony na tron przez wojska temy opsykańskiej po buncie przeciwko cesarzowi Anastasemu II. Jego krótkie rządy przypadły na okres intensywnej niestabilności politycznej znanej jako dwudziestoletnia anarchia. Po wyzwaniu rzuconym przez Leona Izaurczyka, Teodozjusz wynegocjował abdykację, aby chronić swojego syna, i ostatecznie udał się do klasztoru.