Justynian I był cesarzem bizantyjskim, który panował w latach 527–565. Urodzony około 482 roku w Tauresium, wywodził się z chłopskiej rodziny i stał się potężnym władcą po tym, jak został adoptowany przez swojego wuja, cesarza Justyna I. Jego ambitne rządy koncentrowały się na *renovatio imperii* – próbie odzyskania utraconych terytoriów zachodniego Cesarstwa Rzymskiego, co zaowocowało odzyskaniem części Italii, Afryki Północnej i południowej Hiszpanii. Jako oddany ustawodawca i pisarz, jest najsłynniejszy dzięki swoim ogromnym reformom prawnym oraz rozległym projektom budowlanym w całym imperium.