Leon I, znany również jako Leon Wielki, był biskupem Rzymu od 440 roku do śmierci w 461 roku. Urodzony w Toskanii, był rzymskim arystokratą, który odegrał kluczową rolę w definiowaniu centralnej władzy papiestwa poprzez powiązanie jej z sukcesją św. Piotra. Jest powszechnie uznawany ze względu na swoją pracę teologiczną, w szczególności wkład w Sobór Chalcedoński dotyczący natury Chrystusa. Jego przywództwo w V wieku pomogło ukształtować strukturę instytucjonalną wczesnego Kościoła.