Teodor z Tarsu był VII-wiecznym arcybiskupem, który sprawował zwierzchnictwo nad Kościołem w Canterbury od 668 roku do śmierci w 690 roku. Urodzony w Tarsie, przeniósł się do Konstantynopola, aby uciec przed podbojem muzułmańskim, a następnie udał się do Rzymu. Zgodnie z instrukcjami papieża Witaliana, został mianowany na to wpływowe stanowisko w Anglii. Pamięta się go przede wszystkim ze względu na znaczące reformy administracyjne oraz założenie szkoły w Canterbury.