Flawian (patriarcha Konstantynopola) był arcybiskupem Konstantynopola od 446 roku do śmierci w 449 roku. Jako były presbiter i strażnik naczyń świętych, został wybrany na przywódcę Kościoła w okresie intensywnych konfliktów teologicznych. Jego rządy charakteryzowały się sprzeciwem wobec Eutychego, co doprowadziło do serii kontrowersyjnych soborów kościelnych. Po usunięciu z urzędu i późniejszym pobiciu podczas drugiego soboru w Efezie, zmarł w Lidii, co zaowocowało uznaniem go za męczennika.