Jan z Dukli był XV-wiecznym prezbiterem franciszkaninem urodzonym w Dukli w Polsce. Po studiach w Krakowie został kaznodzieją, służąc we Lwowie i podróżując po regionach obejmujących dzisiejszą Białoruś oraz Mołdawię. Mimo utraty wzroku w wieku 70 lat, kontynuował przygotowywanie kazań przy pomocy innych. Jest uznawany za cudotwórcę i pełni rolę patrona zarówno Polski, jak i Litwy. Po śmierci we Lwowie w 1484 roku został ostatecznie kanonizowany przez papieża Jana Pawła II w 1997 roku.