Jordan z Saksonii był XIII-wiecznym niemieckim kapłanem i wybitnym przywódcą Zakonu Kaznodziejów. Pochodzący z szlacheckiego rodu hrabiów z Eberstein, studiował w Paryżu, gdzie spotkał Dominika de Guzman. Po śmierci założyciela, w 1222 roku, Jordan został wybrany na drugiego mistrza generalnego. Podczas jego przewodnictwa Zakon znacząco się rozszerzył dzięki jego wpływowemu kaznodziejstwu i zaangażowaniu akademickiemu. Był znany jako życzliwy, lecz zdyscyplinowany przywódca, który aktywnie rekrutował uczonych i pomagał w zakładaniu licznych instytucji edukacyjnych w całej Europie.