Izaak Dalmatyński był chrześcijańskim mnichem i opatem żyjącym w IV wieku. Pierwotnie pustelnik zamieszkujący pustynię w pobliżu Konstantynopola, zyskał uznanie dzięki konfrontacji z cesarzem Walentynem w sprawie prześladowań chrześcijan wyznania nicejskiego. Po śmierci cesarza Izaak został pierwszym przełożonym klasztoru założonego dla niego w stolicy cesarstwa. Jest uznawany za wyznawcę i obrońcę ortodoksji, szczególnie dzięki swojemu udziałowi w II Soborze Ekumenicznym zwołanym w 381 roku.