Jan z Efezu był VI-wiecznym biskupem i znaczącym historykiem wczesnego syryjskiego Kościoła ortodoksyjnego. Urodzony około 507 roku w Amidzie, był wybitnym przywódcą ruchu niechalcedońskiego wewnątrz Cesarstwa Bizantyjskiego. Jako płodny pisarz dokumentował rozległą historię kościelną i sporządzał biografie świętych postaci, aby wspierać swoją wspólnotę. Jego pisma dostarczają rzadkich, bezpośrednich perspektyw na wielkie wydarzenia historyczne, w tym niszczycielską dżumę Justyniana oraz przemiany polityczne dotykające chrześcijan miafizytów za jego życia.