Adelajda Burgundzka była cesarzową Świętego Cesarstwa Rzymskiego i królową Italii żyjącą w X wieku, która odegrała znaczącą rolę w polityce imperialnej. Urodzona w zamku Orbe jako córka Rudolfa II Burgundzkiego i Berty Szwabskiej, po raz pierwszy wyszła za mąż za Lothara II, króla Italii. Po jego śmierci uciekła z niewoli u Berengara II, aby w 951 roku poślubić cesarza Ottona Wielkiego. Jako współwładczyni posiadała znaczące wpływy polityczne, a ostatecznie sprawowała regencję w imieniu swojego wnuka w latach 991–995.