Kacper de Bono był XVI-wiecznym hiszpańskim kapłanem i członkiem zakonu minimów. Urodzony w Walencji w 1530 roku, początkowo wybrał inną drogę, służąc przez dekadę jako żołnierz pod panowaniem cesarza Karola V. Po tym, jak po ranie głowy w Lombardii uznano go za zmarłego, dotrzymał ślubu wstąpienia do zakonu minimów. Ostatecznie piął się po szczeblach hierarchii w swoim zakonie, pełniąc funkcję mistrza nowicjuszy oraz przełożonego regionalnego, a był ceniony za surowy tryb życia i dobroczynną naturę.