Shtjefën KurtiPrzepodobny · 1898–1971Shtjefën Kurti był albańskim księdzem katolickim, który żył w latach 1898–1971. Urodzony w Ferizaj, kształcił się teologicznie w kilku europejskich miastach, w tym w Rzymie, zanim został święconym kapłanem w 1924 roku. W trakcie swojej posługi sprawował funkcję proboszcza w różnych parafiach na terenie Albanii i Kosowa. Zapamiętano go przede wszystkim ze względu na niezłomne trwanie przy obowiązkach religijnych w okresie intensywnych represji komunistycznych i narzuconego przez państwo ateizmu w Albanii, co ostatecznie doprowadziło do jego aresztowania i egzekucji.
Pajsije z Janjeva1542–1647Pajsije był wybitnym przywódcą prawosławnym, który sprawował urząd patriarchy serbskiego w latach 1614–1647. Urodzony w Janjevie w rodzinie duchownej, był człowiekiem wysoko wykształconym, służącym jako kapłan, poeta, kompozytor i pedagog. Podczas swojej długiej kadencji dążył do zachowania serbskiej tożsamości narodowej i życia duchowego poprzez odnowę klasztorów oraz tworzenie literatury. Znany był z dyplomatycznego podejścia wobec Imperium Osmańskiego oraz debat teologicznych z Kościołem rzymskokatolickim.
Wincenty1853–1915Wincenty był serbskim prawosławnym biskupem, który pełnił funkcję metropolity eparchii skopskiej pod koniec XIX i na początku XX wieku. Urodzony w Ušće w 1853 roku, awansował w hierarchii monastycznej, służąc w klasztorach Studenica i Hilandar, zanim został wybrany na biskupa w Konstantynopolu. Był znaczącą postacią w wysiłkach religijnych i narodowych w Macedonii, pracując nad wzmocnieniem obecności Serbskiego Kościoła Prawosławnego w tym regionie. Zmarł w 1915 roku podczas I wojny światowej.
Anton MuzajBłogosławiony · 1921–1948Anton Muzaj był rzymskokatolickim księdzem urodzonym w 1921 roku na terenach dzisiejszego Kosowa. Po studiach teologicznych na Papieskim Uniwersytecie Grzegoriańskim w Rzymie, został święcony w dniu swoich dwudziestych trzecich urodzin w 1944 roku. Po powrocie do ojczyzny w 1946 roku został aresztowany przez reżim Envera Hoxhy po sfingowanym odkryciu broni w kościele franciszkanów. Podczas uwięzienia poddawano go ciężkim torturom, a on sam zmarł w Szkoderze na początku 1948 roku w wyniku odniesionych obrażeń.- HHariton Lukić1960–1999Hariton Lukić był serbskim mnichem prawosławnym, który żył w latach 1960–1999. Urodzony jako Radoslav Lukić w wiosce niedaleko Kuršumlija, wstąpił do życia zakonnego w klasztorze Crna Reka w 1995 roku. Później służył w klasztorze Świętych Archaniołów w Prizrenie, gdzie w 1998 roku został ordynowany na mnicha. Jego życie zakończyło się tragicznie w czerwcu 1999 roku, kiedy został uprowadzony na punkcie kontrolnym i zamordowany krótko po zakończeniu wojny w Kosowie.
- AAlojzije PalićBłogosławiony · 1877–1913Alojzije Palić był chorwackim franciszkaninem i męczennikiem żyjącym na początku XX wieku. Urodzony w Janjevo, studiował teologię w Bolonii i Parmie, zanim został święconym kapłanem w 1902 roku. Służył w różnych parafiach w archidiecezji w Szkodrze, pełniąc funkcje m.in. w Baz, Đakovicy i Peci. Jego posługa zakończyła się w 1913 roku, kiedy został zabity przez czarnogórskich żołnierzy w Janoshi. Jest uznawany za męczennika za odmowę wyrzeczenia się wiary katolickiej w okresie przymusowych konwersji religijnych.
- SSerafin KodaBłogosławiony · 1893–1947Serafin Koda był franciszkaninem urodzonym w Janjevo w 1893 roku. Służył w różnych parafiach w Alpach Albańskich oraz w Lezhy, pracując u boku swoich braci jako oddany misjonarz. W okresie, gdy w diecezji brakowało biskupa, pomagał w sprawowaniu opieki duszpasterskiej. Jego życie zakończyło się w 1947 roku w Lezhy po tym, jak został aresztowany i poddany brutalnym torturom przez reżim Envera Hoxhy. Zmarł w wyniku odniesionych obrażeń, odmawiając zeznawania przeciwko swoim braciom z zakonu.
- JJoannicjusz z DevičŚwiętyJoannicjusz z Devič był prawosławnym świętym uznawanym za męczennika. Choć jego szczegółowe dane biograficzne oraz dokładna era, w której żył, pozostają w dużej mierze nieznane, jest on czczony w tradycji wschodniego prawosławia. Jego tożsamość jest zachowana przede wszystkim poprzez upamiętnienia liturgiczne, a nie rozbudowaną dokumentację historyczną.