Marceli I był biskupem Rzymu od 308 roku do swojej śmierci w 309 roku. Po intensywnych prześladowaniach z okresu Dioklecjana pracował nad reorganizacją lokalnego Kościoła, który pozostawiono w znacznym nieładzie. Podzielił miasto na dwadzieścia pięć jednostek administracyjnych, znanych jako *tituli*, aby lepiej zarządzać chrztem, pokutą i pochówkami. Jego rządy charakteryzowały się surowością wobec ponownego przyjmowania chrześcijan, którzy apostatowali podczas wcześniejszych prześladowań, co ostatecznie doprowadziło do jego wygnania i śmierci.