Wiktor I był biskupem Rzymu pod koniec II wieku, pochodzącym z prowincji afrykańskiej rzymskiej o korzeniach berberyjskich. Choć źródła historyczne podają różne daty jego pontyfikatu, uważa się powszechnie, że sprawował urząd między 189 a 199 rokiem. Zapamiętano go przede wszystkim ze względu na surowe stanowisko wobec praktyk liturgicznych, a konkretnie decyzję o zerwaniu komunii z niektórymi kościołami wschodnimi z powodu różnic w obliczaniu daty Wielkanocy.