Teodor I z Konstantynopola był wschodniochrześcijańskim kapłanem, który sprawował urząd patriarchy ekumenicznego w latach 677–679. Żyjąc w czasach Cesarstwa Bizantyjskiego, jego krótkie panowanie zbiegło się z okresem intensywnych konfliktów, a konkretnie z arabskim oblężeniem Konstantynopola w latach 674–678. W tych latach wojska bizantyjskie skutecznie broniły miasta przed arabską inwazją. Urząd przed nim sprawował Konstantyn I, a po nim nastąpił Jerzy I.