Bonifacy IV był benedyktyńskim mnichem, który sprawował urząd biskupa Rzymu od 608 do 615 roku. Urodzony w Marsice, wcześniej służył jako diakon pod przewodnictwem papieża Grzegorza I, zarządzając dobrami kościelnymi. Podczas swojego pontyfikatu promował życie monastyczne i zasłynął przekształceniem panteonu w kościół chrześcijański po uzyskaniu zgody od cesarza. Podejmował również kontakty z wczesnym Kościołem angielskim, konsultując sprawy kościelne z biskupem Mellitusem z Londynu.