Julius z Novary był IV-wiecznym kapłanem katolickim i misjonarzem, który działał w północnych Włoszech. Urodzony w Egina, tradycyjnie jest kojarzony z wyżynami w okolicach Novary. Relacje historyczne, łączące legendę z faktami, sugerują, że mógł podróżować z Grecji do Rzymu, zanim osiadł w pobliżu jeziora Orta. Często wspominany jest wraz ze swoim bratem, diakonem Julianem, choć współczesne dowody archeologiczne potwierdzają, że byli to dwie odrębne osoby. Jego działalność misyjna jest tradycyjnie łączona z ustanowieniem licznych kościołów chrześcijańskich w tym regionie.