Atanazy Aleksandryjski był wybitnym teologiem IV wieku i dwudziestym patriarchą Aleksandrii. Urodzony około 296 roku, odegrał kluczową rolę w obronie chrześcijaństwa nicejskiego przed arianizmem – ruchem, który podważał centralne doktryny wiary. Sprawując urząd patriarchy przez czterdzieści pięć lat między 328 a 373 rokiem, jego kariera była naznaczona intensywnymi sporami teologicznymi i walkami politycznymi. Z powodu sprzeciwu wobec liderów ariańskich oraz kilku cesarzy rzymskich, doświadczył pięciu oddzielnych okresów wygnania. Pozostaje centralną postacią w historii wczesnego Kościoła i rozwoju dogmatyki chrześcijańskiej.