Maria Egipcjanka była chrześcijańską pustelnicą z Aleksandrii żyjącą w V wieku na pustyni Palestyny. Według jej hagiografii, w młodości prowadziła rozwiązłe życie, zanim doświadczyła głębokiej przemiany duchowej w Kościele Grobu Pańskiego. Szukając pokuty, wycofała się na pustynię, aby prowadzić życie ascetyczne. Jest powszechnie pamiętana dzięki spotkaniu z mnichem Zosimasem, który był świadkiem jej cudownego chodzenia po wodzie. Jej historia stała się istotnym argumentem historycznym na rzecz czczenia ikon w okresie bizantyjskiego ikonoklazmu.