Melecjusz z Antiochii był chrześcijańskim patriarchą w IV wieku, który sprawował rządy w stolicy Antiochii od 360 do 381 roku. Urodzony w bogatej rodzinie w Melitene, początkowo służył jako biskup Sebasty. Jego przewodnictwo zostało zdefiniowane przez schizmę meletiańską, okres intensywnych podziałów wewnątrz Kościoła. Mimo wielokrotnych wygnań spowodowanych zmieniającą się polityką religijną cesarzy, ostatecznie wyłonił się jako lider ortodoksji. Swoją karierę zakończył przewodnicząc Pierwszemu Soborowi Konstantynopolitańskiemu, ważnemu zgromadzeniu ekumenicznemu.