Wiborada była szlachetniczką z Szwabii i benedyktyńską zakonnicą, która żyła pod koniec IX i na początku X wieku. Po śmierci rodziców wstąpiła do opactwa św. Gallusa wraz ze swoim bratem Hatto, gdzie uczyła się łaciny i pracowała jako bibliotekarka. Po okresie publicznej próby ognia wybrała życie ascetyczne jako pustelnica. Mieszkała w klasztornych celach w pobliżu kościołów św. Jerzego i Magnusa z Füssen, zyskując sławę dzięki swoim zdolnościom proroczym i skrajnej surowości.