Aleksander z Aleksandrii był 19. patriarchą Aleksandrii, sprawującym rządy na początku IV wieku. Jako kapłan w czasie prześladowań za panowania cesarzy Galeriusza i Maksymiana Daia, wstąpił na urząd patriarchy po śmierci Achillasa. Zapamiętany został przede wszystkim dzięki swojemu przywództwu w obliczu kryzysów teologicznych, zwłaszcza wzrostu arianizmu oraz sporów dotyczących obliczania daty Wielkanocy. Jako kluczowa postać Soboru Nicejskiego pracował na rzecz obrony ortodoksji trynitarnej i był mentorem swojego następcy, Atanazego, który stał się wybitnym Ojcem Kościoła.