Teodozjusz I był cesarzem rzymskim, który panował od 379 roku do swojej śmierci w 395 roku. Urodzony w Hispanii, awansował w hierarchii wojskowej pod przewodnictwem swojego ojca, zanim został mianowany na władcę imperium po śmierci Walensa. Jest on szczególnie znany jako ostatni władca rządzący całym Cesarstwem Rzymskim przed jego podziałem między jego dwóch synów, Arkadiusza i Honoriusza. Jako gorliwy chrześcijanin odegrał kluczową rolę w kształtowaniu polityki religijnej, ustanawiając wyznanie Nicejskie oficjalną doktryną ortodoksyjną.